Alkoholizm, inaczej uzależnienie od alkoholu, toksykomania alkoholowa lub choroba alkoholowa (łac. alcoholismus habitualis, alcoholismus chronicus) – choroba polegająca na utracie kontroli nad ilością spożywanego alkoholu.

Spożywanie zazwyczaj dużych ilości alkoholu przez alkoholika jest spowodowane przymusem o charakterze psychicznym i somatycznym i nie podlega jego woli. Mechanizm powstawania uzależnienia nie jest do końca wyjaśniony, ale ma bezpośredni związek z nadużywaniem alkoholu. Ryzykownie nadużywa alkoholu około 16% polskiego społeczeństwa. Śmiertelna dawka alkoholu to 6–8 g na 1 kg masy ciała.

Objawy ostrzegawcze:

- niebezpieczeństwo uzależnienia od alkoholu pojawia się w chwili, kiedy człowiek zauważa, że działanie alkoholu odpręża i daje ulgę, redukuje napięcie i niepokój, osłabia poczucie winy, ośmiela, ułatwia zaśnięcie czy pobudza do działania,
- stopniowo, osoba zagrożona uzależnieniem zaczyna poszukiwać, inicjować i organizować okazje do wypicia, pije z chciwością, wyprzedza kolejki, powtarzają się przypadki upicia, a także pije alkohol pomimo zaleceń lekarskich, sugerujących konieczność powstrzymywania się od picia,
- wkrótce zaczyna być dumna z tego, że może wypić większą niż uprzednio ilość alkoholu (tzw. mocna głowa świadcząca o wzroście tolerancji na alkohol), ale jednocześnie pojawia się niepokój spowodowany trudnościami w odtworzeniu wydarzeń, które miały miejsce podczas picia (tzw. palimpsesty alkoholowe, "urwane filmy", "przerwy w życiorysie"),
- osoby, które uprzednio piły wyłącznie w sytuacjach towarzyskich zaczynają pić samotnie i do tego w ukryciu. Coraz częściej powtarzają się przypadki prowadzenie samochodu po niewielkiej nawet ilości alkoholu,
- osoba "wchodząca" w uzależnienie stara się unikać rozmów na temat swojego picia, a później reaguje gniewem bądź agresją na sygnały sugerujące potrzebę ograniczenia picia oraz w sytuacjach utrudniających dostęp do alkoholu,
- kiedy zaczyna sobie zdawać sprawę z tego, że jej picie różni się od picia innych osób podejmuje "ciche" próby ograniczania picia po to, aby udowodnić sobie, że jeszcze posiada kontrolę nad piciem alkoholu.

Wyróżniamy cztery fazy choroby alkoholowej:

Faza wstępna (od kilku miesięcy do kilku lat)

Objawy:

- po wypiciu kieliszka pijący czuje się bezpieczniej, alkohol przynosi odprężenie, ułatwia kontakty, nikną napięcia i stresy,
- wszystkie problemy zaczyna rozwiązywać za pomocą alkoholu,
- wzrasta tolerancja alkoholowa, aby uzyskać przyjemny nastrój, pijący musi wypić więcej niż poprzednio.

Faza ostrzegawcza (od pół roku do kilku lat)

Objawy:

- występują luki pamięciowe, okresowe zaniki pamięci,
- u pijanego (wielekroć) nie obserwuje się typowych objawów upicia się, prowadzi normalną rozmowę, czego na drugi dzień nie pamięta,
- pije łapczywie, poza "kolejką", zachłannie, jak człowiek gaszący pragnienie, zaczyna pić ukradkiem,
- zaczyna się w nim budzić poczucie winy,
- unika rozmów na ten temat.

Faza krytyczna

Objawy:

- traci kontrolę nad raz rozpoczętym piciem,
- jeżeli już zaczął pić, pije do głębokiego upojenia alkoholowego,
- jest jeszcze w stanie podjąć decyzję: pić czy nie pić,
- pogłębia się w nim poczucie winy, niezadowolenia z siebie, które kompensuje agresywnością wobec innych,
- zaczyna pić od rana (picie poranne).

Faza przewlekła

Objawy:

- początkiem jej jest przejście do picia ciągłego,
- alkoholik stara się podtrzymywać stan upojenia - stale jest pijany,
- następuje wyraźne obniżenie tolerancji na alkohol, do upicia się wystarczy niewielka ilość alkoholu,
- pojawiają się zaburzenia psychiczne, od nieokreślonych stanów lękowych, aż do psychoz alkoholowych włącznie.

Każdą chorobę należy leczyć, alkoholizm jest również takim schorzeniem, które należy leczyć. Sam fakt, że odnalazłeś naszą stronę świadczy o tym, że szukasz pomocy. Leczenie alkoholizmu to droga zmian, zasadniczych zmian w Twoim życiu.

Alkoholizm jako choroba kontroli wymaga od chorego uznania, że nie potrafi zapanować nad swoim piciem, utrzymać go w ryzach i kontrolować. Dlatego jedynym wyjściem jest jak mówią Anonimowi Alkoholicy uznać swoją bezsilność wobec alkoholu i całkowicie z niego zrezygnować. Alkoholizm jako choroba zaprzeczenia wymaga od chorego spojrzenia prawdzie w oczy, odkłamania zafałszowanego obrazu rzeczywistości i odkrycia jakie spustoszenia poczynił alkohol w jego życiu. Wymaga też przyswojenia wiedzy o uzależnieniu. Alkoholizm jako choroba emocji wymaga od chorego, by nauczył się na trzeźwo przeżywać swoje uczucia: rozpoznawać je i w konstruktywny sposób dawać im wyraz. Nie istnieją żadne cudowne środki, żadne pigułki ani zioła, które uwalniałyby człowieka od nałogu. Leczenie to długi i skomplikowany proces, w którym w dodatku konieczny jest świadomy i zaangażowany udział osoby uzależnionej.

Informacje pochodzą z: http://www.lekarz.net